Sorunlar

Her proje zaten neyin yanlış olduğunu söyleyecek bir araçla gelir — tsc, dart analyze, ESLint, Clippy, go vet, Ruff. Hiçbirinin söylemediği şey ise az önce bastığı kırk uyarıyı senin diff’inin getirip getirmediği. Gitcito hangi dosyaların kirli olduğunu bilir; aynı liste bu soruyu tek bir düğmeyle cevaplıyor.

Durum çubuğu sayacı taşır — hatalar, uyarılar, bilgiler: VS Code’un herkese okumayı öğrettiği üç sayı. Tıkla (ya da komut paletinden Sorunlar) ve panel altta açılır, dosyaya göre gruplanmış olarak. Bir satıra tıklamak dosyayı tam orada açar. İlk taramadan önce sıfır yerine tire gösterir: henüz kimse bakmadı, üç sıfır ise aksini iddia ederdi.

Ne çalıştırır

Flutter, Dart satırının içinde: bir Flutter uygulaması Dart projesidir ve flutter analyze, dart analyze ile aynı çözümleyiciyi çağırır.

Proje kökte olmak zorunda değil. Bu işaretler birkaç seviye aşağıda da aranır; yani mobile/ altındaki bir Flutter uygulaması ya da apps/web altındaki bir paket bulunur ve her çözümleyici kendi proje dizininde çalışır. Bir üst dizin zaten kapsıyorsa aynı türden iç içe proje atlanır — köke konmuş bir tsconfig.json tam olarak bunu söyler — ve bir tarama on iki projede durur; çünkü bir monorepo elli derleyici başlatmamalı.

Ayarlar → Genel → Kod çözümleyicileri, ne kadar istekli olacağını belirler: panel açılınca tara (varsayılan), yalnızca yenile’ye basınca, ya da kapalı — ki bu çözümleyici yarısını, durum çubuğundaki sayacını ve komutunu tümüyle gizler.

node_modules/.bin içindeki ikili, PATH’teki ikiliyi yener — projenin kendi betikleri de tam olarak böyle çözümler. Her şey paralel çalışır ve her aracın çıktısı tek bir biçime indirgenir, yinelenenler atılır ve sıralanır: aynı satırı bildiren iki çözümleyici tek bir satır üretir.

Hiçbir şey kendi başına çalışmaz. Büyük bir depoda tsc --noEmit onlarca saniyedir ve bu komutlar Gitcito’nun değil, deponun kendi araç zinciridir. Paneli açtığında ya da yenilediğinde başlarlar, asla kendiliğinden. Liste bu yüzden bir anlık görüntüdür: bir dosyayı düzenle, yeniden çalıştırana kadar bayattır.

Üretilmiş çıktı elenir. Proje köküne yöneltilmiş bir araç bulduğu her şeyi denetler; bulduğu şeylerin arasında .next/build/chunks, paketlenmiş bir dist, depoya alınmış bir kopya da vardır — makine yazımı koda dair yüzlerce şikâyet, seninkine dair bir avuç şikâyeti gömer. Gitcito git’e hangi dosyaların yok sayıldığını sorar ve onları eler; izlenen bir dosyayı ise asla elemez: üretilmiş çıktıyı commit’lemek bir tercihtir ve git check-ignore buna saygı duyar. node_modules her hâlükârda gider.

Yalnızca senin değiştirdiklerin

Başlıktaki düğme, dokunmadığın dosyalardaki her sorunu eler. Açık tutmaya değen görünüm budur: bir kod tabanındaki tüm uyarıların düz listesi bir hafta içinde duvar kâğıdına döner; oysa "bu diff mi ekledi" commit’ten önce cevaplanmaya değer bir sorudur.

Önem düzeyi rozetleri de süzer. Sönükken hepsini göster demektir; birini yakmak listeyi ona daraltır.

Sınırlar

• Dil sunucusu yok. Bu bir tarama, bir arka plan servisi değil: yazarken kırmızı çizgiler yok, sen istemeden sonuç yok.
• Kurulu olmayan araç saklanmaz, adı yazılır. Alt bilgi neyin çalıştırılamadığını söyler; açıklamasız boş bir liste, gerekçeli kısa bir listeden kötüdür.
• Yalnızca makine okunur çıktı anlaşılır. Her çözümleyici belgelenmiş makine biçiminden okunur; başka bir şey basacak şekilde ayarlanmış bir araç burada görünmez.
• Tavan beş bin sorundur. Ötesinde panel bunu söyler ve durur — o durumdaki bir deponun kaydırma çubuğundan daha büyük bir sorunu vardır.

Ayrıca bakınız: Yerel CI · Gömülü terminal