Zewnętrzny edytor

Klient Gita to miejsce, w którym czytasz kod; rzadko jest miejscem, w którym go naprawiasz. Odległość między zauważeniem problemu w diffie a postawieniem kursora na tej linii w edytorze to wyszukanie pliku i przewinięcie — za każdym razem.

Wskaż Gitcito swój edytor raz, a ta odległość znika: kliknij linię prawym przyciskiem w widoku pliku albo blame, a otworzy się tam, na tej linii.

Wybieranie

Ustawienia → Ogólne → Zewnętrzny edytor. Lista wypisuje edytory, które Gitcito potrafi znaleźć na tej maszynie — szuka najpierw polecenia każdego edytora, a potem, na macOS, pakietu aplikacji w /Applications i ~/Applications. Skanowanie uruchamia się przy każdym otwarciu Ustawień, więc edytor zainstalowany pięć minut temu pojawia się bez restartu.

Rozpoznawane z pudełka:

Ograniczenie warte wiedzy

Skok do linii wymaga polecenia edytora, nie jego ikony. Pakiet .app na macOS uruchamia się przez open, które przyjmuje ścieżkę i nic więcej — więc edytor znaleziony wyłącznie jako pakiet otwiera plik na początku, a Gitcito mówi o tym pod listą, zamiast udawać, że jest inaczej.

Naprawa leży po stronie edytora: w VS Code Shell Command: Install 'code' command in PATH, w Sublime dowiązanie subl, w JetBrains Toolbox → Settings → Shell scripts. Gdy polecenie zacznie istnieć, wybierz edytor jeszcze raz, a skok do linii zadziała.

Gdzie pojawiają się akcje

Akcje liniowe pojawiają się tylko tam, gdzie numer linii jeszcze coś znaczy: plik pokazany na starym commicie albo blame przewinięty do wcześniejszej rewizji ma linie, które już nie odpowiadają temu, co jest na dysku — więc Gitcito nie oferuje tam skoku, zamiast odesłać cię w złe miejsce.

Projekty Xcode i inne pakiety

MyApp.xcodeproj to katalog. Git o tym wie i drzewo plików też wiedziało — dopóki nie zaczęło to przeszkadzać: rozwijanie go, żeby znaleźć project.pbxproj, project.xcworkspace i po jednym folderze na programistę w xcuserdata, to trzy kliknięcia szumu wokół czegoś, czego i tak nigdy nie zamierzałeś edytować ręcznie.

Teraz mają ikonę pakietu, a kliknięcie wiersza otwiera pakiet — tak jak dwuklik w Finderze. Strzałka została, więc ten jeden raz, kiedy naprawdę potrzebujesz project.pbxproj — prawie zawsze konflikt scalania — wchodzisz do środka jak dotąd.

Rozpoznawane: .xcodeproj, .xcworkspace, .xcframework, .framework, .app, .appex, .dSYM, .playground, .xcuserdatad.

Nie rozpoznawane, celowo: .xcassets i .lproj. To też pakiety, ale pliki w środku faktycznie się edytuje, więc zwijanie ich kosztowałoby więcej, niż daje.

Ograniczenia

Pakiet otwiera system, nie Twój edytor. .xcodeproj podany edytorowi tekstu otwiera się jako folder pełen property list, czego nikt klikający nie chciał — więc Gitcito przekazuje go temu, co system z nim kojarzy, czyli na Macu z Xcode właśnie Xcode'owi. Wybór edytora zostaje nietknięty i nadal rządzi każdym zwykłym plikiem.

To konwencja nazw, nie flaga systemu plików. Gitcito patrzy na rozszerzenie, więc katalog, który przypadkiem nazwałeś notes.app, też się zwinie, a na Linuksie czy Windowsie — gdzie to zwykłe foldery — kliknięcie otworzy menedżera plików zamiast IDE.

Własne polecenie

Wybierz Własne polecenie dla czegokolwiek spoza tabeli — skryptu opakowującego, uruchamiacza zdalnego środowiska, edytora terminalowego odpalanego przez twój własny shim.

Szablony są dzielone po spacjach, a każdy token podstawiany raz — ścieżka ze spacją zostaje jednym argumentem i nic nie jest potem parsowane ponownie, więc nazwa pliku nigdy nie zamieni się w składnię. Cztery symbole zastępcze: {path}, {line}, {col}, {repo}.

Symbol bez wartości zabiera ze sobą swoją flagę: --line {line} {path} uruchomione bez linii staje się samą ścieżką, nigdy zwisającym --line, które zjadłoby nazwę pliku jako swój argument. Szablon bez {line} oznacza po prostu, że Gitcito nie zaproponuje dla tego edytora akcji celujących w linię.

Czym to nie jest

To nie jest ustawienie aplikacji „Otwórz za pomocą", które pokazuje systemowy wybór i pamięta jedną aplikację do otwierania czegokolwiek — obrazu, PDF-a, katalogu w Finderze. Edytor jest bardziej konkretny z tych dwóch, więc gdy ustawione są oba, na ikonie na końcu wiersza w drzewie plików wygrywa edytor; oba zostają wypisane w menu kontekstowym.

Gitcito nigdy nie odpala twojego edytora samo z siebie, a zamknięcie Gitcito nigdy go nie zamyka: edytor jest uruchamiany odczepiony, jako własny proces.