Odzyskiwanie i reflog

Git rzadko cokolwiek gubi. Trudne jest odnalezienie tego z powrotem.

Reflog

Każdy ruch HEAD — i każdej gałęzi — razem z tym, co go spowodowało: checkout, reset, rebase, amend, wymuszony fetch. Z dowolnego dawnego wpisu możesz się na niego przełączyć, odbić od niego gałąź albo zrobić do niego hard reset.

To jest przycisk „właśnie zresetowałem nie tę gałąź".

Migawki WIP

Niezacommitowana praca to jedyna rzecz, której reflog nie uratuje — więc Gitcito robi jej migawki: całe drzewo robocze — pliki zmodyfikowane, zestage'owane i nieśledzone — zacommitowane przez jednorazowy indeks i przypięte pod refs/gitcito/wip. Ani twój prawdziwy indeks, ani lista stashy nie są ruszane.

Migawkę robią trzy rzeczy:

To strażnik się tu liczy: praca przepada na zawsze zwykle w sekundę po odrzuceniu, którego nie chciałeś. Z włączonym strażnikiem ten stan jest migawką — otwórz listę, kliknij przywróć, odetchnij.

Zaznacz migawkę, żeby zobaczyć uchwycone przez nią pliki, podejrzeć zmianę w dowolnym pliku i przywrócić pojedynczy plik albo całe drzewo. Przywracanie kopiuje pliki z migawki na obecne kopie — najpierw powstaje migawka strażnika, więc samo przywrócenie też da się cofnąć.

Ograniczenia warte poznania. Tyknięcie timera lub strażnika, które nie znajdzie niczego nowego, niczego nie zapisuje. Przywracanie nadpisuje i odtwarza pliki, ale nigdy nie usuwa pliku utworzonego po migawce. Pliki ignorowane nie są uchwytywane. Migawki to lokalne ukryte referencje: nigdy nie są wypychane, są bezpieczne przed git gc, trzymanych jest 50 najnowszych.

Prowadzony bisect

Oznaczaj commity jako dobre i złe, patrz, jak zakres się zawęża, wyląduj na pierwszym złym commicie. Gitcito śledzi, ile kroków zostało, więc wiesz, czy jesteś dwa pytania od odpowiedzi, czy dziesięć.

Niech zdecyduje polecenie

Gdy zakres jest już zasiany, Niech zdecyduje polecenie oddaje całe poszukiwanie w ręce git bisect run. Git wypakowuje każdego kandydata, uruchamia twoje polecenie i czyta jego kod wyjścia:

Zestaw testów już mówi tym językiem — i dlatego npm test jest zwykle całą odpowiedzią. Gitcito podsuwa skrypty tego projektu jako wypełnienia jednym kliknięciem, strumieniuje wyjście w trakcie i ląduje na pierwszym złym commicie, a ty nie odpowiadasz na ani jedno pytanie.

Na co uważać. Polecenie uruchamia się na każdym commicie, który git testuje, więc polecenie, które wdraża, publikuje albo pisze poza repozytorium, zrobi to kilkakrotnie. Trzymaj się czegoś, co wyłącznie czyta i raportuje. Zatrzymaj ubija przebieg i zostawia sesję otwartą, żebyś mógł oznaczać dalej ręcznie; Przerwij kończy bisect całkowicie.

Polecenie, które zawodzi z niepowiązanego powodu — powiedzmy z braku zależności w tamtym punkcie historii — oznacza dobry commit jako zły i wysyła poszukiwanie w złe miejsce. Wyjście z kodem 125 ze skryptu opakowującego jest wyjściem gita z tej sytuacji.

Pozostawiony plik blokady

Git zakłada plik .lock obok tego, co za chwilę zapisze, i usuwa go, gdy zapis się uda. Proces, który ginie, trzymając blokadę — padnięty edytor, terminal zamknięty w trakcie git commit, fetch ubity podczas czyszczenia zdalnych referencji — zostawia ją, i od tej pory każdy zapis kończy się tą samą linią:

error: could not delete references: cannot lock ref 'refs/remotes/origin/x':
Unable to create '…/refs/remotes/origin/x.lock': File exists.

Repozytorium nie jest uszkodzone. Po prostu na drodze leży plik.

Gitcito najpierw ponawia kilka razy, bo blokada trzymana przez działający git zwykle zwalnia się w milisekundach. Gdy tak się nie stanie, błąd otwiera okno zamiast ściany tekstu: wszystkie blokady wciąż na dysku, wiek każdej z nich i jeden przycisk, który je usuwa i ponawia operację, która się nie udała.

Wiek to cały argument. Blokadę młodszą niż 30 sekund przypisuje się gitowi, który wciąż pracuje, i Gitcito odmawia jej usunięcia — proponuje poczekać i spróbować ponownie. Starsze są proponowane do usunięcia, od najstarszej, a okno mówi wprost, co sprawdzić przed zgodą: że żaden edytor, terminal ani inny klient Gita nie pracuje teraz w tym repozytorium. Wyjęcie blokady spod żywego zapisu to prosta droga do rozdartego indeksu.

Skanowanie obejmuje własny katalog git repozytorium i katalog wspólny, więc blokady dowiązanego worktree też się znajdą. Podmoduły są pomijane — należą do innego repozytorium i sprząta się je, otwierając je.

Cofnij / ponów

Większość operacji odkłada wpis na stos cofnięć, więc ⌘Z odwraca ostatnią z nich wszędzie tam, gdzie git na to pozwala.

Zobacz też: Co się zmieniło od · Stashe