Rozwiązywanie konfliktów

Kiedy merge, rebase, cherry-pick albo revert się zatrzyma, baner mówi ci, co się zatrzymało i między czym — „merge feature/x do main", a nie po prostu „konflikt".

Edytor konfliktów

Dlaczego to jest w konflikcie

Dlaczego to jest w konflikcie w nagłówku wypisuje, dla każdej strony osobno, commity, które dotknęły tego pliku, odkąd gałęzie się rozeszły — czyli git log --merge, które git ma od zawsze i którego nikt nie znajduje.

Commity z każdej strony, które dotknęły pliku w konflikcie

Znaczniki mówią, co się gryzie. To mówi, kto to zmienił i po co — a to zwykle przesądza o rozwiązaniu. Pustka w tym miejscu oznacza, że żadna ze stron nie zacommitowała zmiany dokładnie w tej ścieżce — kolizja wzięła się ze zmiany nazwy albo przeniesienia.

Trzy panele

Panel	Jest
Lewy	Nasze — strona, na której byłeś, opisana swoim commitem
Prawy	Ich — strona, która przychodzi, opisana swoim commitem
Środkowy	Wynik: edytowalny, z numerami linii, i to on faktycznie trafia do przechowalni

Wszystkie trzy panele da się rozsuwać, a nagłówek wyniku niesie dwa przełączniki widoku:

Przełącznik	Co robi
Zawijaj	Zawija długie wiersze w panelach A i B zamiast je przewijać. Panel wyniku trzyma jeden rząd na wiersz — od tego zależą jego boczne znaczniki — więc zawsze się przewija
Powiązane	Przewija A, B i wynik razem, w pionie i w poziomie. Ich liczby wierszy się różnią, więc pozycja pionowa jest dopasowywana proporcjonalnie

Zawijaj na starcie jest wyłączone, Powiązane — włączone, a oba przełączniki pamiętają swój stan.

Poruszanie się

Otwarcie pliku ląduje na jego pierwszym konflikcie, a nie na początku pliku. Strzałki ⌃ / ⌄ w nagłówku wyniku — albo Alt+↑ / Alt+↓ — przechodzą przez resztę, przewijając wszystkie trzy panele do każdego z nich.

Wybieranie

Per linia, per fragment albo od razu cała strona — a gdy odpowiedź brzmi „zostaw obie", możesz wziąć obie strony fragmentu. Nawigator prowadzi cię konflikt po konflikcie przez to, co zostało, więc nie da się przypadkiem zostawić znacznika.

Wsparcie AI

Przy włączonym AI Rozwiąż z AI proponuje scalenie w panelu wyniku. Nigdy nic nie stosuje samo z siebie: czytasz, poprawiasz i dodajesz do przechowalni. Zobacz funkcje AI.

Pliki projektu Xcode

project.pbxproj konfliktuje częściej niż jakikolwiek inny plik w repozytorium iOS — i prawie nigdy dlatego, że ktoś się z kimś nie zgadzał. To jeden płaski słownik obiektów z 24-znakowymi kluczami szesnastkowymi, więc dodanie jednego pliku zapisuje cztery wpisy: PBXBuildFile, PBXFileReference, wiersz w children grupy nadrzędnej i wiersz w fazie budowania celu. Dwie osoby dodające po jednym pliku zapisują osiem wpisów, które lądują w tych samych kilku wierszach. Git widzi kolizję; nie ma czego rozwiązywać.

Gdy plikiem w konflikcie jest project.pbxproj, edytor konfliktów czyta wszystkie trzy wersje jako projekty, a nie jako tekst, i proponuje scalenie według struktury: dopasować obiekty po identyfikatorze, wziąć każde dodanie z obu stron, połączyć tablice children i files i zatrzymać się na tym, co naprawdę się rozjechało. Pasek nad panelami mówi, co dodała każda strona i co — jeśli cokolwiek — zostaje dla ciebie.

Tak jak propozycja AI, ląduje w panelu wyniku i niczego nie przygotowuje do zatwierdzenia. Czytasz to przed zapisaniem.

Pasek scalania strukturalnego nad panelami konfliktu, na pliku projektu Xcode

Czego odmawia

Nigdy nie zgaduje ustawienia, które ruszyliście oboje. Jeśli ty ustawisz MARKETING_VERSION na 1.1, a oni na 2.0, to jest decyzja i jest wymieniona z nazwy na pasku — ustawienie, twoja wartość, ich — zamiast być rozstrzygnięta za twoimi plecami. Obiekt, którego nie dało się rozstrzygnąć, zachowuje dokładnie twoją wersję, żeby scalenie zastosowane w połowie nigdy nie trafiło na dysk.

Odrzuca cały plik, jeśli którakolwiek z trzech wersji się nie parsuje. project.pbxproj, którego Xcode nie otworzy, kosztuje więcej niż ręczne scalenie, więc wszystko, czego nie da się odczytać z pewnością, zostaje zwykłym konfliktem tekstowym — i mówi o tym wprost.

Nie wykrywa dwóch identyfikatorów nadanych różnym obiektom. To rzadkie, bo Xcode losuje je przypadkowo — ale gdy się zdarzy, wybranie którejkolwiek strony po cichu wyrzuciłoby czyjś plik, więc jest zgłaszane zamiast scalane.

Nie `merge=union`

Krążącym lekarstwem na to jest *.pbxproj merge=union w .gitattributes. Unikaj go. Union działa, dopóki jedynymi zmianami są niezależne dodania, a w chwili gdy dwie osoby edytują to samo ustawienie budowania, wypisuje oba wiersze i tworzy plik, którego Xcode odmawia otwarcia — dokładnie wtedy, gdy najmniej prawdopodobne jest, że czytasz diff uważnie. Scalanie strukturalne daje tę samą wygodę bez tej awarii.

Pliki blokady

Podfile.lock, Package.resolved, yarn.lock i im podobne zapisują graf zależności, który czyjś resolver już rozwiązał. Połowa jednego rozwiązania zszyta z połową drugiego to graf, którego nikt nie rozwiązał: może się nie zainstalować, a jeśli się zainstaluje, zainstaluje coś, czego nie testowała żadna z gałęzi.

Dlatego gdy plikiem w konflikcie jest plik blokady, pasek nazywa narzędzie, które nim rządzi, oferuje od razu Zachowaj nasze i Zachowaj ich, i podaje polecenie, które wygeneruje go na nowo. Wybór strony nie jest tu kompromisem — to cała metoda, a poprawnym czyni ją dopiero ponowne wygenerowanie.

Pasek pliku blokady nad panelami konfliktu

Trzy panele pozostają dostępne, bo od czasu do czasu naprawdę chcesz przeczytać, co się zmieniło: sumę kontrolną, którą rozpoznajesz, wersję, której się spodziewałeś. To ręczna edycja jest tym, od czego to wszystko ma cię odwieść.

Jak ich w ogóle uniknąć

Radar konfliktów mówi ci, które gałęzie wejdą w konflikt, zanim którąkolwiek zmerge'ujesz.

Niech git pamięta (rerere)

Rebase'uj długo żyjącą gałąź, a za każdym razem spotkasz ten sam konflikt. rerere — reuse recorded resolution — jest odpowiedzią gita: zapamiętuje, jak konflikt rozstrzygnąłeś, i odtwarza tę odpowiedź następnym razem, gdy pojawi się identyczny.

Ustawienia → Ogólne → Zapamiętuj rozwiązania konfliktów. Zapisuje rerere.enabled do twojej globalnej konfiguracji gita, więc wiersz poleceń zachowuje się tak samo.

Kiedy git odpowiedział za ciebie, edytor mówi to wprost, zamiast pokazywać pusty ekran „brak znaczników konfliktu", i oferuje Zapomnij to rozwiązanie — co kasuje pamięć i przywraca konflikt, żebyś mógł rozstrzygnąć go inaczej.

Dwie rzeczy warte wiedzy:

Odtworzone rozwiązanie nie trafia do przechowalni, chyba że włączysz Automatycznie dodawaj odtworzone rozwiązanie do przechowalni. Zostaw to wyłączone: sens tej pauzy polega na tym, że zapamiętana odpowiedź może być błędna dla tego konkretnego merge'a, a dodanie jej bez patrzenia to sposób, w jaki trafia ona do commita.

Właśnie dlatego odtworzony plik zostaje w Plikach w konflikcie: git zapisał treść, ale indeks wciąż trzyma go jako niescalony i dopiero dodanie do przechowalni to zamyka. Ruszy go Dodaj tak, jak jest w edytorze albo Oznacz wszystkie jako rozwiązane na liście.
rerere nie rozumie każdego konfliktu. Konflikty typu dodanie/dodanie i usunięcie/zmiana nie dostają preimage'u, więc zawsze wracają surowe. Licznik w Ustawieniach pokazuje, ile ich naprawdę trzyma, a Zapomnij wszystkie go opróżnia.

Zobacz też: Radar konfliktów · Merge i rebase