Graf commitów

Gałęzie, merge'e i merge'e ośmiornicowe narysowane porządnie, w jasnym motywie i w ciemnym. Renderowanie jest okienkowe, więc repozytorium ze stoma tysiącami commitów przewija się tak jak to ze stoma.

Poruszanie się

• ↑ ↓ (albo j k) przesuwają zaznaczenie.
• ⌘/Ctrl-kliknięcie dorzuca commit do zaznaczenia wielokrotnego; ⇧-kliknięcie bierze zakres. Mając zaznaczonych kilka, kliknij prawym przyciskiem, żeby zrobić na nich cherry-pick na bieżącą gałąź, zesquashować ciągły odcinek, wyeksportować jedną zbiorczą łatkę albo skopiować ich SHA.
• Commity, które przyszły z twoim ostatnim fetchem lub pullem, są oznaczone jako nowe. Te, które nie trafiły jeszcze do bieżącej gałęzi, pozostają lekko prześwitujące, dopóki pull ich nie wciągnie.
• Kliknij commit prawym przyciskiem, żeby dostać Popraw, Cofnij, Zresetuj do commita… i Zobacz na GitHubie, a do tego checkout, cherry-pick, revert, gałąź, tag i kopiowanie. Akcje niebezpieczne pozostają widoczne i się dezaktywują.

Ustawianie tego, co ma pokazywać

• Fokus grafu decyduje, ile historii jest rysowane — Ustawienia → Motywy → Graf, albo menu koła zębatego w nagłówku grafu. Wszystko rysuje całość; Historia liniowa (first-parent) zostawia sam pień; Ukryj scalone gałęzie zostawia pień plus gałęzie jeszcze niescalone; Tryb solo zostawia twoją gałąź, gałęzie oznaczone gwiazdką i gałąź domyślną.

  Filtruje tylko to, co log już wczytał. Ukryj scalone gałęzie ufa odpowiedzi samego gita na „już zawarta w bieżącej gałęzi”, więc zmiana gałęzi zmienia to, co znika — i zachowuje każdy commit, na który wciąż wskazuje tag albo ref, którego nie rozpoznaje, czyli dokładnie to, co zostaje po usuniętej gałęzi. Historia liniowa i Tryb solo są bardziej brutalne: tag albo schowek na ukrywanym commicie znika razem z nim.

• Filtr po ścieżce: kliknij plik albo katalog prawym przyciskiem → Filtruj graf po tej ścieżce, a zapalone zostaną tylko commity, które go dotknęły.

• Kolumny: pokaż, ukryj, zmień rozmiar i kolejność kolumn gałęzi, wiadomości, autora, daty, SHA, podpisu i wdrożenia.
• Styl: Ustawienia → Motywy → Graf — paleta torów (8 wbudowanych, własna albo wygenerowana przez AI), styl narożników, gęstość wierszy i grubość linii, z podglądem mini-grafu na żywo.

Gdzie siedzą schowki

Schowek rysowany jest jako własny wiersz, zwisający z commita, z którego został wzięty, na przerywanej odnodze, żeby nie przesuwać pnia. Trafia do wiersza bezpośrednio nad tym commit-rodzicem, nie w miejsce, które przysługiwałoby mu z własnej daty.

Jego znacznik to pudełko archiwum w kropkowanej ramce — ten sam symbol archiwum co lista schowków, paleta poleceń i nagłówek szczegółów, żeby graf nazywał schowek tak samo jak reszta aplikacji. Kropkowana ramka oddziela go od commita: siedząc wiersz nad rodzicem, kształt musi nieść «to nie jest część gałęzi».

Schowek prawie zawsze jest nowszy niż commit, na którym siedzi, więc porządek według daty wyniósłby go między obce commity i rozciągnął linkę przez pół grafu. Rodzic to jedyny wiersz, do którego schowek naprawdę należy, więc zostaje obok.

Granica: schowek, którego commit-rodzic nie jest w załadowanym oknie — przycięty albo za końcem logu — nie ma kotwicy i wraca do porządku dat, aż rodzic się załaduje. Historia liniowa i Tryb solo odrzucają schowek, którego rodzica odrzucają, jak wyżej.

Szczegóły commita

Zaznaczenie commita pokazuje jego zmienione pliki (jako drzewo albo płasko), autora, SHA, współautorów i podpis. Nagłówek nad listą plików rozbija liczbę według rodzaju, w tych samych kolorach co glify w wierszach. Najedź, żeby zobaczyć zwykłą sumę. Referencje #123 i @wzmianki są automatycznie linkowane do twojego hostingu.

Listę plików zaznacza się grupowo zwykłymi gestami (klik z ⌘/Ctrl, klik z ⇧, ⇧+↑/↓). Prawy klik na zaznaczeniu → Przywróć {n} plików do drzewa roboczego bierze te pliki dokładnie takie, jakie miał ten commit: po jednym potwierdzeniu nadpisuje kopie robocze, nie ruszając ani HEAD, ani indeksu.

Zobacz też: Blame i historia pliku · Wyszukiwanie · Wehikuł czasu