Repository-chat

Sommige vragen zijn sneller gesteld dan opgezocht. Waar gebeurt het vernieuwen van het token echt? Wat veranderde deze commit, in één zin? Waarom bestaat dit bestand? De repository-chat beantwoordt dat voor de geopende repository en laat de regels zien waarop het antwoord rust.

Hij deelt de rechterkolom met Details: de tabbladen bovenaan wisselen ertussen, zodat de graaf zijn selectie niet kwijtraakt als je iets vraagt.

Wat hij leest

Elk antwoord komt in twee rondes tot stand. De eerste kiest een kleine set paden en letterlijke zoekopdrachten uit de lijst met gevolgde bestanden van de repository zelf. De tweede antwoordt alleen met de fragmenten die dat oplevert, en mag ook alleen die citeren: een verzonnen bestand of regel is een validatiefout, geen aannemelijk klinkend antwoord.

Een tweede blik. De eerste ronde moet alleen aan namen raden welke bestanden ertoe doen — precies de gok die misgaat bij "waar wordt dit aangeroepen". Een antwoord mag daarom terugvragen in plaats van raden: het kan meer paden, meer letterlijke zoekopdrachten of commit-hashes uit de recente historie noemen, waarna de vraag opnieuw wordt gesteld met wat dat oplevert. Dat gebeurt hooguit twee keer — elke ronde is weer een modelaanroep waar je op wacht — en in de laatste moet het antwoorden met wat het heeft. Je merkt er niets van behalve een iets langere wachttijd en een beter antwoord.

Omdat hij de werkmap leest, kun je over niet-vastgelegde wijzigingen praten. Het betekent ook dat die wijzigingen je machine verlaten: de provider die je bij AI-functies instelde, krijgt ze.

Eén nuance: met actievoorstellen ingeschakeld gaan de namen van niet-gevolgde bestanden mee in de repositorystatus — "stage het nieuwe bestand" heeft ze nodig — maar hun inhoud wordt nog steeds nooit gelezen.

Context vastzetten

Het model bepaalt wat het leest. Vastzetten overrulet dat: wat vastzit wordt eerst gelezen en krijgt het grootste deel van het contextbudget.

Vier manieren, allemaal naar dezelfde rij chips boven het invoerveld:

Chips blijven vastzitten voor vervolgvragen; de × haalt er één weg, en het wissen van het gesprek alle. Acht is het maximum.

Een vastgezette commit levert zijn bericht en maximaal twaalf diff-hunks. Hunks op een uitgesloten pad vallen uit die diff, niet de hele commit.

Instellingen

Instellingen → AI → Repository-chat:

Staat AI helemaal uit, dan verdwijnt de chat mee — geen paneel dat een antwoord aanbiedt dat niemand kan geven.

Het chatmodel is ook te wisselen in de koptekst van het paneel zelf, naast de naam van de provider — dezelfde instelling, zonder Instellingen te openen.

De toverstafknop naast de paneeltitel opent de AI-configuratiewizard — een begeleide flow die assistentconfiguratiebestanden (instructies, agents, hooks) voor deze repository genereert. Zie AI-functies.

Werken met berichten

Berichten zijn gewone tekst. Selecteer een willekeurig deel en kopieer het, of klik met de rechtermuisknop op een ballon: Kopiëren neemt de selectie, Bericht kopiëren het hele bericht — een antwoord wordt gekopieerd als zijn Markdown-bron — en als de klik op een link viel, neemt Link kopiëren het adres.

Links openen in je standaardbrowser, nooit binnen Gitcito — Markdown-links in antwoorden en gewone https://-adressen in je eigen berichten.

Wanneer een bericht een afbeelding noemt — een repositorypad zoals docs/logo.png, of een URL die eindigt op een afbeeldingsextensie — toont zweven boven de vermelding een kleine voorvertoning. Repositorypaden worden uit je werkboom gelezen; een vermelding die niet naar een leesbare afbeelding leidt, toont gewoon niets.

Acties uitvoeren vanuit de chat

Vraag om een verandering in plaats van een feit — stage de markdown-bestanden, commit dit als fix, zet de buildoutput op de ignorelijst — en het antwoord komt met een actiekaart. Een leeg gesprek biedt onder de introductie een paar voorbeeldverzoeken als chips aan; erop klikken vult het invoerveld, zodat je het verzoek kunt bewerken voor je het verstuurt. De kaart somt de concrete stappen op die de assistent wil zetten, één rij per actie, met de knoppen Uitvoeren en Afwijzen. Niets op de kaart is al gebeurd; het model kan alleen voorstellen, en elk voorstel wordt tegen de werkmap gecontroleerd voordat jij het ziet — een actie die een niet-bestaand bestand noemt, wordt afgewezen, niet getoond.

Repository-chat kan exacte bewerkingen, het aanmaken of volledig vervangen van bestanden en verwijderen voorstellen, gevolgd door Git-acties: ignore-patronen, stagen, unstagen, committen, stashen, weggooien, branch, wisselen, tag en — omdat de branchlijst en de recente commits worden getoond — merge, rebase, revert en cherry-pick. Gitcito berekent de uitklapbare diff lokaal. Bestaande bestanden moeten uit gelezen bewijs komen; onveilige, geheime, genegeerde, gegenereerde, binaire, verouderde, te grote en via symlink bereikte doelen worden geweigerd. Reset, historie herschrijven, branches verwijderen en elke force-operatie blijven in hun eigen scherm.

Een merge of rebase kan op een conflict stranden. Dan stopt de run daar, markeert de kaart die regel als mislukt en houdt het aantal al uitgevoerde acties bij, en neemt de conflictbanner het over, net als bij dezelfde operatie vanuit de werkbalk.

De hele bestandsbatch wordt voor de eerste schrijfactie opnieuw gecontroleerd en bij een fout teruggedraaid. Voor een commit controleert Gitcito ook of er iets is gestaged. De kaart markeert voltooide, mislukte en overgeslagen acties en bewaart gedeeltelijke resultaten. Daarna vat een afzonderlijke aanroep zonder acties het werkelijke resultaat samen.

Hij kan ook .gitcito.json schrijven. De chat krijgt de vorm van het eigen configuratiebestand van de repository, dus voeg ticketlinks toe voor JIRA-1234 of bescherm de release-branches wordt een bestandsactie tegen het echte schema in plaats van plausibel ogende sleutels die de loader zou weigeren. Bestandsacties moeten aanstaan — dezelfde schakelaar voor de alleen-lezen modus.

Regels die om een plaatje vragen, krijgen er een. Eén regel samenvatting volstaat voor "stage twee bestanden" en bij lange na niet voor "open vier pull requests op een stack": regels die vorm beschrijven, tekenen die vorm — de branch die een push publiceert en hoever die voorloopt, de twee refs van een merge of rebase, de commits die een revert of cherry-pick met hun onderwerp zou herhalen, de pull request zoals die eruit komt te zien, en een stack als ladder met de basis van elk niveau en wat het indienen daar zou doen: openen, herrichten of laten staan.

Acties die de machine verlaten

Ophalen, pullen, pushen, een pull request openen en een stack indienen staan standaard uit, achter Chat mag externe acties voorstellen. Werk publiceren verdient een bewuste keuze, en met de instelling uit hoort het model niet eens dat die acties bestaan: het kan er geen voorstellen en geweigerd worden — de fout die mensen leert dingen ongelezen aan te zetten.

Met de instelling aan:

Een voorgestelde push doorloopt eerst dezelfde waarborgen als die van de werkbalk: de bevestiging voor beschermde branches, de waarschuwing over het publiceren van bestanden die op inloggegevens lijken en de pre-push-checklist van de repository. Dat zijn dialogen, dus ze worden beantwoord voordat het plan start, niet van binnenuit.

Een plan ongedaan maken

Een plan wordt als geheel goedgekeurd en dus als geheel teruggedraaid. Vóór de eerste actie die iets kan wijzigen legt Gitcito vast waar de branch stond en maakt het een momentopname van de werkboom; de afgeronde kaart biedt dan Plan ongedaan maken. Dat zet de branch terug naar die commit en herstelt de boom, waarmee alles wat het plan opleverde vervalt — dus wordt eerst bevestigd, met de commit erbij. Geopende pull requests blijven open: een remote kan een lokale momentopname niet terughalen.

Goedkeuringsmodi

Het schildmenu onder het invoerveld (ook in Instellingen → AI → Repository-chat) bepaalt hoe een kaart loopt:

Een voorstel dat niet-vastgelegde wijzigingen zou weggooien, vraagt altijd eerst, in elke modus, en de bevestiging noemt de bestanden die verloren zouden gaan. De kaart meldt wat er echt gebeurde — hoeveel acties liepen, of de fout die ze stopte — en de assistent hoort de uitkomst, zodat een vervolgvraag weet of zijn plan is uitgevoerd of afgewezen.

Fouten oplossen met de assistent

Wanneer een git-operatie mislukt en AI-chat beschikbaar is, krijgt de fouttoast een sparkle-knop: die opent de chat met de fout in het invoerveld geplakt, zodat "waarom mislukte dit en wat nu" één klik is. Het concept is bewerkbaar — er wordt niets verstuurd tot je op Verzenden drukt.

Wat hij weigert

• Bestanden die op geheimen lijken worden nooit gelezen, vastgezet of niet: de chip komt terug als overgeslagen, met reden. Vastzetten omzeilt het maskeren van geheimen niet.
• Binaries en bestanden groter dan 512 KB van buiten de repository worden op dezelfde manier overgeslagen. Binnen gelden de gewone regels.
• Hij schrijft nooit uit zichzelf. Het model heeft geen gereedschap, alleen tekst: een verandering komt als voorstelkaart, loopt alleen onder jouw goedkeuringsregels, en een destructieve stap vraagt altijd bevestiging. Met Git-acties voorstellen in de chat uit stelt hij niet eens voor.
• Gesprekken leven alleen in het geheugen. Elke repository houdt zijn eigen draad; Gitcito afsluiten gooit ze weg.

Openen

Zie Toetsenbord & sneltoetsen voor de rest, inclusief het opnieuw toewijzen van de paneelschakelaars.

Zie ook: AI-functies · Beveiliging & geheimen · Repo-wiki